London Eye door Marcelle Hanselaar

13/10/2009

Eergisteren zag ik de met veel tamtam aangekondigde nieuwe tentoonstelling van Anish Kapoor in de Royal Academy. Ondanks dat er veel over de spiritualiteit van zijn werk gepraat wordt vind ik het eigenlijk zeer materialistisch.

Dat bedoel ik niet negatief, hij is zeer zinnelijk in zijn materiaal gebruik. Bij binnenkomst loop je recht in een enorme roestig ijzeren (a la Serra) gevaarte wat door zijn holle vorm je blik naar binnen trekt. Er is, behalve Kapoor’s vroege pigment en spiegel sculpturen (wat herrinerd aan lachspiegels van de kermis maar dan wel in een zeer verfijnde uitvoering) het grote werk 'Svayambh' wat 'self-generated' betekent, te zien.

kapoor

anish-kapoor_1412567i

Net zoals het nieuwe Shooting in a corner (deed Rebecca Horn al eens zoiets niet? Veel subtieler. En waarom wordt groot aldoor geassocieerd met goed?) hebben beide werken iets van een ondeugend kind dat in een keurige kamer met vette troep de muren uitbundig bekladdert. In het deftige instituut van de RA schuift er langzaam een grote brok rode was op een rail en perst zich door de deuropeningen van die grote zalen waardoor de was in vette klodders aan die eerwaardige muren kleeft. Onvermijdelijk denk men al gauw wat een vreselijk werk dat moet zijn om het er weer af te krijgen. Dat kan toch nooit de beoogde reactie over dit werk zijn? Ook bij Shooting ina corner waar een groot kanion een lading van diezelfde was met rode verf in de Great Western room schiet had ik een gelijksoortige gedachte.

Niet verheven dat geef ik toe maar ondanks de smetteloze uitvoering en enginering van zijn werken laten ze me eigenlijk koud en het majestueuze drama waarmee ze zijn beschreven wordt niet echt waargemaakt.

moctezuma

Heel anders is de bescheiden maar zeer boeiende tentoonstelling in het British Museum, ' Moctezuma, Aztec Ruler', een tentoonstelling uit de series over ' Macht en Rijk' die steeds in de voormalige Readingroom worden gehouden. Moctezuma, de geslepen en succesvolle warrior king die tegelijkertijd ook een tragisch figuur was doordat hij zijn rijk aan buitenlanders afstond. Bij de prachtige objecten, maskers, schilderijen en verschilende codexen staat uitgebreide informatie die aan deze voorwerpen een extra dimensie geven.Ikzelf ben altijd zeer ontroerd dat de Azteken gewone voorwerpen in hard steen zogenaamd namaken: een kistje voor Moctezuma’s offermes, waaiers, een offerandehart etc. Ik heb zelfs eens een prachtig groot uitgevoerde anatomisch goed bestudeerde luis gezien. Wonderbaardlijk. Die was er deze keer spijtig genoeg niet.

wonderland

Nog even op de valreep ben ik vanochtend naar het Museum vam Childhood gegaan. Dit is en museum dat ik wel kende maar waar ik nooit naar binnen was gegaan. Buiten hun zeer boeiende collectie speelgoed en alles wat met verbeelding en spel te maken heeft is er op de eerste verdieping Wonderland te zien. Een reizende tentoonstelling samengesteld door Katja Rosenberg uit het werk van de East London Printmakers, een onafhankelijk kunstenaars collectief in Hackney. Het was de eerste buitenlandse tentoonstelling voor ELP en het werk, thematisch verbonden door hun sprookjesachtergrond laat printmaking in zijn grootste diversiteit en inventiviteit zien.

Dit is het weer van het London Eye. Ik weet zeker dat jullie nog veel meer zullen ontdekken en waarschijnlijk heel andere meningen en indrukken opdoen dan ik. Zo moet het ook.

Tot ziens,

Marcelle Hanselaar