Das Weisse Band:
17/01/2010
Das weiße Band - eine deutsche Kindergeschichte
Bucolisch Duitsland, 1913. In verbluffend mooi zwartwit, slentert Michael Hanekes camera doorheen een protestants dorpje. Pastoor en dokter regeren er met ijzeren hand onder het bewind van meneer en mevrouw de baron. Puriteins zien zij er op toe dat elke inwoner, zij het vroedvrouw, boer of Poolse loonwerker, zich zedig, godvrezend gedraagt. Voedsel moet op tafel komen en kinderen fatsoenlijk, eerzaam opgevoed.
Hakkelend doorbreekt de verteller de stilte van de intro: ‘Ik weet niet
of het verhaal dat ik jullie ga vertellen volledig naar waarheid is. Maar
dan nog heb ik het gevoel dat ik de zeldzame gebeurtenissen die zich in
mijn dorp hebben afgespeeld, moet vertellen. Omdat ze licht kunnen werpen
op enkele latere gebeurtenissen in mijn land. Als ik mij goed herinner
begon alles met het ongeval van de dokter.’ Het verdachte ongeluk ontketent
een reeks mysterieuze gruwelijke misdaden die lijken op rituele reinigingsacties.
Niemand wordt beschuldigd, iedereen is verdacht. Dit meeslepende verhaal
wordt in volledige eerlijkheid in beeld gebracht. Onversneden, puur en
oprecht. De soundtrack van de film bevat slechts enkele koorliederen, de
rest van de film wordt ondersteund met oorspronkelijk geluid, zij het soms
niet meer dan het rondslenteren van een kind in nachtjapon.
Schuld, ontkenning en geweld zijn thematische motieven die in heel wat
films van Michael Haneke centraal staan. Waar bij Funny Games (1997) heel
wat filmkijkers gedegouteerd de zaal verlieten, wordt het rauwe verhaal
in Das weiße Band dusdanig gestileerd dat het geheel bijna comfortabel
wordt. Twee uur lang doorsnijdt echter een ijselijke sfeer de film: wantrouwen,
nijd, incest en smaad. Op het eind kent de kijker geen verlossing van de
spanning.(E.Deprez)
Das weiße Band speelt in Antwerpen, Luxemburg, Brussel en Gent. Meer info over waar en wanneer is te vinden op www.cinebel.be
